บทที่ 217 ยั่วยุ

เผยเยี่ยนไม่เคยคลางแคลงใจในการตัดสินใจใดๆ ของเผยชิงเหอ นางเก็บดาบเข้าฝักด้วยความขุ่นแค้น

เม่าหงหลิงใช้แขนเสื้อซับน้ำตา พลางเอ่ยเสียงเบา "ทัพเหลียวซียึดครองเมืองเหลียวซีไว้ทั้งหมด เจ้าสารเลวตระกูลหลี่เกณฑ์ชายฉกรรจ์เข้ากองทัพไปไม่น้อย ได้ยินว่ายามนี้ทัพเหลียวซีมีกำลังพลถึงสามหมื่นนายแล้ว กำลังพลเหนือกว่าทัพสกุลเผยของเรามากนัก"

เผยชิงเหอกล่าวเสียงขรึม "เจ้าสารเลวตระกูลหลี่ละโมบไร้ขอบเขต ขุนนางและคหบดีในเมืองเหลียวซีแทบจะถูกเข่นฆ่าจนหมดสิ้น ราษฎรถูกขูดรีดจนแทบไม่เหลืออะไร ชาวบ้านเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ใจคนแตกแยก ที่ยังคุมอยู่ได้ก็อาศัยเพียงกำลังทหารกดขี่ ซ้ำมันยังยักยอกเบี้ยหวัดและเสบียงกรัง ทหารหาญแม้แต่ท้องยังกินไม่อิ่ม จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปฝึกปรือ คิดจะตีทัพเหลียวซีไม่ใช่เรื่องยากเย็น ข้านำทหารเอกสามพันนายไปก็บดขยี้ทัพเหลียวซีได้แล้ว"