บทที่ 267 ถูเหอ (สอง)

“…ท่านแม่ทัพน้อย ตู้ต้าแอบลอบออกจากกระโจมทหารตอนกลางดึก พวกข้าสองสามคนสังเกตเห็นเข้าเสียก่อน เขาแอบย่องเข้าไปในบ้านชาวบ้าน ยังไม่ทันได้ลงมือทำชั่ว ก็ถูกพวกข้าจับตัวกลับมาได้ขอรับ”

เห็นได้ชัดว่าตู้ต้ายังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ เขาพยายามดิ้นรนอยู่สองที แล้วปั้นหน้ายิ้มประจบ “ข้ามีโรคนอนละเมอเป็นนิสัยเก่า พอตื่นมาปัสสาวะกลางดึกก็เลยเดินเตร็ดเตร่ไปรอบหนึ่ง นี่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย แล้วก็กลับมาแล้วนี่ขอรับ”

ลวี่เฟิ่งไร้ความรู้สึกบนใบหน้า แววตาเปี่ยมด้วยไอสังหาร “ห้ามผู้ใดรบกวนราษฎรเด็ดขาด ผลลัพธ์ของการขัดคำสั่งทหาร วันนี้พวกเจ้าจงเบิ่งตาดูเอาไว้”