บทที่ 273 ใจราษฎร (สอง)

วันนี้ที่หน้าประตูเมือง มีราษฎรพากันหลั่งไหลมาช่วยงานด้วยความเต็มใจเป็นจำนวนมาก

ในยุคเข็ญเช่นนี้ ราษฎรขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหารเป็นเรื่องปกติ มองปราดเดียวก็เห็นแต่คนผอมโซจนกระดูกโปน เผยชิงเหอลอบถอนหายใจในอก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พ่อแม่พี่น้องอุตส่าห์มาช่วยออกแรง ข้ารู้สึกยินดียิ่ง เข้าแถวให้เรียบร้อยก่อน อย่าได้เบียดเสียดกัน"

ราษฎรที่กำลังเอะอะจอแจ พริบตาที่ได้เห็นท่านแม่ทัพเผยก็พลันสงบลง ว่านอนสอนง่ายประดุจลูกแกะ ไม่นานก็ตั้งแถวยาวเหยียดได้สองแถว