บทที่ 275 ขอความช่วยเหลือ (หนึ่ง)

“พวกคนเถื่อนซงหนูที่หนีรอดไปได้ เข้าอำเภอชางหลีไปตั้งนานแล้ว สองวันนี้พวกมันโหมบุกเมืองเหลียวซีอย่างบ้าคลั่ง หมายจะตีหักเอาเมืองให้ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด”

“ผูหนูผู้นี้ สุขุมเยือกเย็น ทั้งยังลงมือเหี้ยมเกรียมและแม่นยำ รับมือยากนัก”

เพียงไม่กี่วัน ประตูเมืองของอำเภอถูเหอก็สูงขึ้นมาอีกช่วงตัว กำแพงเมืองได้รับการเสริมความมั่นคงและต่อเติมให้สูงขึ้นเรื่อยๆ ชาวบ้านที่สมัครใจมาร่วมด้วยช่วยกันมีจำนวนมากขึ้นทุกที ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยประกายแห่งความหวังต่อชีวิตวันข้างหน้า ความหวังนี้ราวกับประกายไฟลามทุ่ง จุดประกายให้ทั่วทั้งอำเภอถูเหอกลับมามีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน