บทที่ 323 หวนคืน

“พี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็ยอมกลับมาเสียที!”

ครึ่งเดือนต่อมา ภายในป้อมตระกูลสือ เสียงรื่นเริงของสือลี่พลันดังขึ้น “ตั้งแต่ปีกลายจนถึงตอนนี้ ข้าไม่ได้พบท่านมาร่วมครึ่งปีแล้ว”

เด็กชายตัวซนหน้าตาพิมพ์เดียวกันสองคน จูงมือสือเยี่ยนไว้คนละข้าง พลางร้องเรียกท่านลุงใหญ่ไม่หยุด ยังมีเด็กเล็กวัยเตาะแตะอีกคนหนึ่ง เดินเตาะแตะเข้ามามะรุมมะตุ้มร่วมวงด้วย