บทที่ 341 พลีชีพในสนามรบ (หนึ่ง)

ไม่มีเวลาให้อาลัยอาวรณ์ แม้แต่คำล่ำลาสักประโยคก็ยังเอ่ยไม่ทัน จั่นเฟยรีบนำคนคุมม้าศึกกว่าพันตัวมุ่งหน้าลงใต้ไปอย่างรวดเร็ว

ลมราตรีหนาวเหน็บเสียดแทงราวกับคมมีดกรีดเฉือนใบหน้า

เฮ่อหมู่ใช้มือปาดหางตาที่เปียกชื้นอย่างสุขุม ก่อนจะกระแทกส้นเท้าใส่ท้องม้า ควบตะบึงไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง