บทที่ 363 คนคุ้นเคยในอดีต

เผยชิงเหอปรายตามองหญิงวัยห้าสิบผู้นั้นอย่างเย็นชา

หญิงวัยกลางคนที่มีความคับแค้นบ่นพึมพำเต็มอกถูกสายตาเย็นยะเยียบดุจน้ำแข็งคู่นั้นสะกดจนใจหายวาบ หุบปากลงทันควัน

นายอำเภอเจิงกลับมองเห็นประกายรอดชีวิตขึ้นมา ร่างทรุดคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ “ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยไม่รู้ชาติกำเนิดความเป็นมาที่แท้จริงของนางสวีเลยจริงๆ ขอรับ เมื่อห้าปีก่อนข้าน้อยพาครอบครัวเดินทาง ท่องเที่ยวไปตามทางได้พบนางสวีกำลังร่อแร่ใกล้ตาย ทนเห็นนางสิ้นใจไม่ได้ จึงพากลับมาบ้าน หาหมอมารักษา ดื่มยาต้มอยู่ครึ่งปีกว่าจะหายดี ภายหลังนางซาบซึ้งในบุญคุณของข้าน้อย ยินยอมเป็นอนุภรรยา ข้าน้อยจึงได้รับนางไว้…”