บทที่ 365 ความตื่นตระหนก (หนึ่ง)

ขุนพลที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเปี่ยมไปด้วยความละอาย "เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ พวกเราปะทะกันสองครา เผาเกวียนเสบียงไปได้ราวสี่ห้าสิบเล่มขอรับ นับดูแล้วก็เผาไปมิใช่น้อย ทว่า ดูเหมือนจะมิอาจสะเทือนถึงเนื้อแท้ของทัพสกุลเผยได้เลย… โอ๊ย!"

ท่านแม่ทัพใหญ่จางถีบออกไปเต็มแรง ปลายเท้ากระแทกเข้ากลางยอดอกของขุนพลนายนั้นอย่างจังจนหงายหลังกลิ้งไปหลายตลบ

ท่านแม่ทัพใหญ่จางยังไม่คลายโทสะ ปรี่เข้าชี้หน้าด่าทอ "ไอ้พวกเศษสวะ! ข้าเอาเบี้ยหวัดเสบียงอาหารมาเลี้ยงดูพวกเจ้า ยังมิสู้เลี้ยงหมาจรจัดสักฝูง! มิได้สั่งให้พวกเจ้าไปปะทะทัพหลัก มิได้สั่งให้ไปคว้าชัย แค่ให้ไปเผาเสบียง เรื่องแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำประโยชน์อันใด!"