บทที่ 387 หนี้เลือด (สอง)

เข่นฆ่ากันมาตลอดทั้งคืน ยามนี้ฟ้าเริ่มสางรำไร

ทั่วทั้งวังหลวงเกลื่อนกลาดไปด้วยเศษซากศพ โลหิตไหลนอง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน

จางอวิ่นถูกมัดแน่นราวกับสุนัขตาย สภาพหมดรูปสิ้นดี ทั้งยังไร้เรี่ยวแรงจะดิ้นรน นอนอยู่บนพื้น เบิกตามองเผยชิงเหอผู้มีสายตาเย็นเยียบเปี่ยมไอสังหาร ถือดาบย่างสามขุมเข้ามา