บทที่ 443 เจาหยวน (สาม)

เฝิงฉางดื่มสุราไปไม่น้อย ยามนี้ความคิดนับพันพลันพลุ่งพล่านขึ้นมา อาศัยฤทธิ์สุราคร่ำครวญร่ำไห้ด้วยความสำนึกเสียใจ น้ำหูน้ำตาไหลพราก

หวังเอ้อร์เหอโมโหจนหน้าดำคล้ำ กัดฟันกรอดเอ่ยว่า "เจ้าช่างเลอะเลือนสิ้นดี! ไม่ต้องพูดถึงบุญคุณที่ฝ่าบาทมีต่อเจ้าและข้า เอาแค่เรื่องทัพสกุลเผยกับกองทัพป๋อไห่ ทัพสกุลเผยที่มีวินัยทัพเข้มงวดและพลังรบไร้เทียมทานก็เหนือกว่าอยู่แล้ว เหตุใดเจ้ากลับถูกคนของสองพ่อลูกตระกูลจางล่อลวงจนหลงผิดไปได้?"

เฝิงฉางยิ่งละอายใจ หลั่งน้ำตาพลางระบายความในใจต่อหน้าพี่น้องเก่าแก่ที่สนิทที่สุด "เป็นเพราะข้าใจแคบเอง ข้าผูกใจเจ็บที่กู้เหลียนข่มข้าอยู่ขั้นหนึ่ง ทั้งยังไม่ยอมรับซุนเฉิงที่ก้าวขึ้นมานำหน้า สองพ่อลูกตระกูลจางส่งคนมาเกลี้ยกล่อม อ้าปากก็สัญญาว่าจะให้ตำแหน่งขุนนางฝ่ายบู๊ขั้นสี่ที่ได้คุมทัพตามลำพังแก่ข้า ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร ถึงได้หวั่นไหวไปเช่นนั้น…"