บทที่ 453 สามปี

กาลเวลาผันผ่าน เพียงพริบตาเดียว สามปีก็ล่วงเลยไป

รัชศกเจาหยวนปีที่สี่ ผืนแผ่นดินคืนสู่ความอบอุ่น ลมวสันต์พัดโชยแผ่วเบา

ราษฎรแห่งเยี่ยนจวิ้นต่างเข็นคันไถเหล็ก ผืนดินที่เคยแข็งตัวเพราะความหนาวเหน็บตลอดฤดูหนาวถูกไถพรวน ดินสีดำขลับอันอุดมสมบูรณ์พลิกตัวขึ้นมาจากใต้รอยไถระลอกแล้วระลอกเล่า ชาวบ้านที่ตรากตรำทำงานหนักต่างมีรอยยิ้มอิ่มเอมเบิกบานใจประดับบนใบหน้า