บทที่ 471 อาณัติสวรรค์ (เก้า)

ยามที่อัครมหาเสนาบดีผังก้าวเข้าสู่เมืองลั่วหยาง ขอบตาของเขาก็รื้นชื้น ก่อนที่น้ำตาของชายชราจะไหลอาบสองแก้ม

เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่มารอต้อนรับอัครมหาเสนาบดีผังล้วนเป็นข้าแผ่นดินของแว่นแคว้นที่ล่มสลาย ในใจจึงหวาดหวั่นพรั่นพรึง เมื่อเห็นอารมณ์ของอัครมหาเสนาบดีผัง ต่างก็พากันร่ำไห้น้ำตานองหน้า ในกลุ่มนี้มีขุนนางเฒ่าจากราชวงศ์ก่อนอยู่หลายคน เริ่มแรกสวามิภักดิ์ต่อเฉียวเทียนหวัง ต่อมาแปรพักตร์ไปเข้ากับซือถูสี่ บัดนี้ยังต้องมาขอยอมจำนนต่อจักรพรรดินีเจาหยวน หากจะกล่าวให้เจ็บแสบ ก็ยังสู้ขี้ข้าสามครามิได้ด้วยซ้ำ

ขุนนางเฒ่าเหล่านี้กับอัครมหาเสนาบดีผังต่างเคยเป็นคนคุ้นเคยที่ร่วมท้องพระโรงเดียวกันมาก่อน ยามนี้กอดคอร้องไห้กับอัครมหาเสนาบดีผัง ก็ไม่รู้ว่ากำลังร้องไห้ให้เมืองลั่วหยางที่เปลี่ยนเจ้าของซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือกำลังร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของตนเองกันแน่