บทที่ 105 ความทรงจำ & ทำตัวเป็นเด็ก

จางฉีเหยาหยิบส้มขึ้นมาแกะกินอีกผล คนข้างๆ เงียบไปนานจนเธอขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แล้วจุ๊บลงบนแก้มเขาหนึ่งที

“ก็แค่เมื่อวานไม่ยอมให้ขึ้นไปข้างบน จะโกรธกันทำไมเล่า? ทำหน้าบึ้งอยู่ได้ เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ครั้งหน้าฉันอนุญาตให้คุณขึ้นไปนั่งดื่มน้ำสักแก้วก็ได้ พอใจหรือยัง?”

จี้เฟิงได้สติกลับมา เขาหันมามองหน้าเธอแล้วยิ้มออกมา คืนนั้นเขาตั้งใจทำแบบนั้นจริงๆ