บทที่ 110 หนุนหลัง 2

เฉิงปู้จือมองหลานชายที่เขาภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต มือที่กำเอกสารแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาอายุมากแล้ว จะให้ไปบีบบังคับฝืนใจหลานอีกก็คงไม่ใช่เรื่อง

“เป็นความผิดของพวกเราเอง ปู่รู้ดีว่าหลายปีมานี้หลานต้องลำบากมามาก”

เฉิงซวี่กระตุกมุมปาก เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ผมขอตัวลงไปก่อนนะครับ แขกข้างล่างค่อนข้างเยอะ คุณปู่ต้องไปรับแขกครับ”