บทที่ 122 ทำตัวเป็นเด็ก

ลู่จิ่งเชินหัวเราะแผ่วเบา ตอนนี้เขารู้สึกอิ่มเอมใจนัก จึงตามใจเธอไปเสียทุกอย่าง

"ได้ ถ้าเธอไม่อยากพูด ก็ไม่พูด ตกลงไหม? นอนต่อเถอะนะ"

เขาจัดแจงเสื้อผ้าให้เธอ ดวงตาคมเข้มที่ดูนิ่งลึกราวกับภาพวาดกำลังจ้องมองเธออยู่ ฉินหรูเยียนรู้สึกว่าเธอพ่ายแพ้ให้กับใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกแล้ว เธอส่งเสียงอื้มในลำคอ ซุกตัวเข้าหาอกเขา เลือกท่าที่สบายที่สุด ก่อนจะหลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทราไป