บทที่ 163 กลับประเทศ & ย้ายกลับคฤหาสน์เก่า

ลู่จิ่งเชินทำเพียงเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น

“อาจารย์ของเธอน่าจะยังมีโอกาสอยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่โกรธจนเดินหนีไปกลางงานแบบนั้นหรอก ปกติแล้วยิ่งเกลียดใครมาก ก็ยิ่งแปลว่าตัดใจจากคนคนนั้นไม่ได้หรอก”

เขามองออกไปทางหน้าต่าง น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติเล็กน้อย