บทที่ 171 แพ้ท้อง

ต่อให้ฉินหรูเยียนจะสุขุมเยือกเย็นเพียงใด แต่พอได้ยินแพทย์พูดเรื่องนั้นออกมาต่อหน้าทั้งสองคน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย หญิงสาวก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ สายตาทอดมองไปยังหน้าท้องแบนราบของตน

ตรงนั้น… กำลังมีชีวิตใหม่ถือกำเนิดขึ้น

ลู่จิ่งเชินกลับมีท่าทีนิ่งสงบ เขาถามรายละเอียดข้อควรระวังเพิ่มเติมอีกสองสามอย่าง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องตรวจ