บทที่ 145 มหกรรมใหญ่ฤดูใบไม้ร่วง

หลังเรื่องราวของตระกูลเฉินคลี่คลายลง ตรอกเล็กๆ ก็กลับคืนสู่ความสงบสุขดังวันวาน

จี้กุญแจอายุยืนเงินแท้ที่เฉินจื่อเฉินมอบให้เจียงฉีถูกหวังเอ้อร์ยานำไปถักเข้ากับเชือกห้าสีจนกลายเป็นสร้อยข้อมือแสนสวย ซึ่งตอนนี้เจียงฉีก็สวมติดข้อมือไว้ตลอดเวลา

ส่วนห้องแถวของเฒ่าเฉินยังคงฝากให้เถ้าแก่หวังช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องปล่อยเช่าหรือขายให้ ทำเลร้านค้าในตรอกนี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เถ้าแก่หวังจึงต้องคอยรับโทรศัพท์นับสายไม่ถ้วนจนวุ่นวายแทบไม่ได้พัก ไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะต้มพะโล้ด้วยซ้ำ ซึ่งสำหรับทุกคนแล้วนับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย