บทที่ 202 ให้มืออาชีพจัดการ

พอเจียงฉีกลับมาถึงร้าน เฉิงจื่อก็ไม่อยู่แล้ว ชั้นหนึ่งเหลือเพียงหวังเอ้อร์ยา วังซิ่งฮวา ทู่ทู่ และทานตะวัน โดยทานตะวันยังคงปักหลักอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่เป็นเครื่องพ่นละอองน้ำเพิ่มความชื้นอย่างขยันขันแข็ง

“เถ้าแก่ รองเท้าค่ะ” หวังเอ้อร์ยายื่นรองเท้าให้เจียงฉี พลางชี้ไปที่ถุงเท้าของเขา “ถุงเท้าของเถ้าแก่ดูเหมือนจะเปื้อนนะคะ”

เจียงฉีคิดในใจว่าถุงเท้าคู่นี้จะไม่เปื้อนได้ยังไง อย่างน้อยเขาก็เดินเท้าเปล่าข้างเดียวมาตั้งหลายร้อยเมตรกว่าจะเจอเหยียนฮวยโย่ว