บทที่ 209 ของขวัญจากหวังเอ้อร์ยา (สองตอนในตอนเดียว)

ช่วงตีหนึ่งกว่าบนถนนสายเปลี่ยว แม้แต่ไฟข้างทางยังติดๆ ดับๆ สลัวราง

อากาศหนาวเหน็บ ลมพัดเอื่อย ดวงจันทร์ถูกม่านเมฆบดบังจนแสงเลือนรางยิ่งนัก หากเป็นยุคโบราณ เวลานี้คงเป็นคืนเดือนมืดลมแรง เหมาะแก่การปล้นฆ่าวางเพลิงเป็นที่สุด ขืนใส่ชุดดำพรางตัวเดินไปมา คนเดินผ่านไปผ่านมาคงมองแทบไม่เห็น

พวกเจียงฉียืนรออยู่บนถนนเพื่อให้หวังเอ้อร์ยาเลือกตัวเลือกระดับสามดาว