บทที่ 266 บริการเสริมเพิ่มมูลค่า

เมื่อเจียงฉีกินมื้อเช้าเสร็จแล้วกลับมาถึงบ้าน มื้อเช้าของเจ้าตูบสามตัวในบ้านก็หมดเกลี้ยงแล้วเช่นกัน

เจียงฉีสูดกลิ่นน่องไก่กับน่องเป็ดที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ พลางนึกถึงอาหารเช้ากองพะเนินที่เจียงเสี่ยวเลี่ยงหิ้วกลับมาเมื่อเช้า แล้วย้อนมองเสี่ยวหลงเปา โจ๊กขาว และไข่ต้มใบชาที่ตนเพิ่งกินไป เขาก็ตระหนักได้อย่างลึกซึ้งทันทีว่า คำว่าชีวิตคนสู้หมาไม่ได้นั้นเป็นอย่างไร

เจียงเสี่ยวเลี่ยงกับเฉียวฮุ่ยฟางกำลังเล่นโยนบอลกับเจ้าสามตัว ห้องนั่งเล่นที่ไม่กว้างนักไม่มีพื้นที่ให้วิ่งไปมาเท่าไร ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังเล่นกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน หางสะบัดแกว่งไกวราวกับใบพัดลม