บทที่ 314 นักลงทุนเทวดา

เป็นจริงอย่างที่เจียงฉาบอกไว้ เถ้าแก่หวังเป็นชายวัยกลางคนศีรษะล้าน สวมชุดช่าง

ชุดช่างตัวนั้นค่อนข้างเก่า ซีดจางจนแทบจะกลายเป็นสีขาว ดูทรงแล้วคงผ่านการซักมานับครั้งไม่ถ้วนและใส่มาหลายปี มิน่าล่ะตัวหนังสือบนหลังเสื้อถึงเลือนรางจนแทบอ่านไม่ออก เหลือเค้าโครงให้มองเห็นเป็นคำว่า 'มู่' (ไม้) ได้แค่ตัวเดียว

จะว่าไป สายตาและความสามารถในการอ่านตัวหนังสือของเจียงฉานี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ อยู่ไกลขนาดนั้นยังอุตส่าห์มองออกว่าเป็นคำว่ามู่ ส่วนเจียงฉีต้องเดินมายืนหรี่ตาเพ่งมองด้านหลังของเถ้าแก่หวังอยู่นานกว่ายี่สิบวินาที ถึงพอจะเดาออกว่าเป็นคำว่ามู่ตัวนั้น