บทที่ 317 มโนธรรมกับการกินฟรี

“สวัสดีครับเถ้าแก่เจียง นี่นามบัตรของผมครับ ผมแซ่ซิ่ง ซิ่งที่แปลว่าโชคดี ชื่อเต็มคือซิ่งเหลียงเฉวียน เมื่อก่อนเคยเป็นมัณฑนากรสายงานเชิงพาณิชย์ให้กับเครืออสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง หลายปีมานี้ย้ายมาร่วมงานกับสำนักงานของคุณอินถึงเปลี่ยนมาจับงานตกแต่งภายในบ้านครับ โครงการหมู่บ้านหิมะครั้งนี้ผมจะคอยเป็นมือขวาช่วยงานคุณอินเป็นหลัก เหมือนกับที่คุณอู๋เคยทำคราวก่อน ตลอดทั้งโครงการนี้ผมจะปักหลักอยู่ที่นี่เลย หากคุณมีความคิดเห็น ข้อเสนอแนะ หรือคำถามอะไร ติดต่อผมได้ตลอดเวลาครับ มือถือผมเปิดสายสแตนด์บายยี่สิบสี่ชั่วโมง”

ซิ่งเหลียงเฉวียน มัณฑนากรวัยกลางคนที่มาพร้อมกับหยิ่นหลิน แม้จะเข้าสู่วัยกลางคนแล้วแต่ผมยังดกหนา สวมสูทผูกเนกไทดูภูมิฐานเป็นทางการอย่างยิ่ง เขายื่นนามบัตรใบหนึ่งให้เจียงฉี

พอยื่นให้เจียงฉีเสร็จ ซิ่งเหลียงเฉวียนก็ยิ้มแย้มพลางแจกนามบัตรให้หูชิงกับเสิ่นหลีหรงต่อ