บทที่ 327 ผู้จัดการตัวน้อยลี่ลี่

เมื่อเทียบกับโกดังสภาพเดิมแล้ว ห้องเรียนที่ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยถือว่าสะอาดสะอ้าน ปลอดโปร่ง ราวกับเป็นเรือนกระจกเพาะพันธุ์ความรู้อย่างแท้จริง

เนื่องจากชั้นหนึ่งมีพื้นที่กว้างขวางเกินไป หากทำเป็นห้องเรียนเดี่ยวๆ เพียงห้องเดียวคงจะดูเว่อร์ไปสักหน่อย หลังจากเถ้าแก่เสิ่นขอความเห็นชอบจากเจียงฉีและเฒ่าจอห์นแล้ว จึงแบ่งพื้นที่หนึ่งในสามของชั้นหนึ่งกั้นเป็นห้องอ่านหนังสือ โดยใช้กระจกใสเป็นฉากกั้นตรงกลาง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจุดที่มีกระจกเยอะทำให้ดูสว่างเป็นพิเศษ หรือเป็นเพราะหน้าต่างบานใหญ่ที่เจาะเพิ่มบนผนังกันแน่ ภายในห้องเรียนจึงสว่างไสวทีเดียว แม้จะเป็นช่วงปลายเดือนธันวาคมในฤดูหนาวที่แสงแดดไม่ค่อยเป็นใจ ทว่าในห้องเรียนกลับสว่างจ้าจนเหมือนใส่ฟิลเตอร์เอาไว้