บทที่ 339 เพื่อนร่วมชั้นไม่กี่คน

“พี่!”

หวังเอ้อร์ยาที่ตัวสูงขึ้นและมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เครื่องหน้าเริ่มสะพรั่ง สลัดคราบความไร้เดียงสาของเด็กน้อยออกไปจนดูเป็นสาวมัธยมเต็มตัว เธอสวมเสื้อโค้ตขนเป็ดสีแดงสดโผเข้ากอดเจียงฉีอย่างร่าเริง

“เถ้าแก่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” หวังเอ้อร์ยากระซิบเสียงเบาหวิว