บทที่ 384 อินเฟย

“เถ้าแก่เสี่ยวเจียง!”

เวลาบ่ายสองโมงตรง เจียงฉีที่หายหวัดสนิทแล้วกำลังถือสมุดเล่มเล็กพลางทำท่ากะระยะกลางอากาศ เล็งไปทางโถงชั้นหนึ่งที่ยอดคนดูอยู่ในเกณฑ์น่าพอใจ พลางคิดว่าคืนนี้จะเพิ่มบัตรยืนได้อีกสักกี่ใบ จู่ๆ เขาก็ถูกหนานกงฟางร้องเรียก ในมือของเธอหิ้วถุงผ้าใบใหญ่แสนเรียบง่ายแบบที่คนแก่ชอบถือไปจ่ายตลาด

เจียงฉีหันไปมอง ก็พบหนานกงฟางที่แต่งตัวเรียบร้อยภูมิฐานกำลังควงแขนอย่างสนิทสนมมากับหญิงสูงวัยหน้าใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน อีกฝ่ายผมดำขลับ ดูอ่อนวัยกว่าหนานกงฟางเล็กน้อย แต่งกายเรียบร้อยสง่างามไม่แพ้กัน ทั้งยังยืนหลังตรงสง่า