บทที่ 441 ช่วงเวลาสติแตกครั้งที่สองของเถ้าแก่เฉิน

“บทดีจริงๆ เป็นบทที่ดีมากเลย”

“ซึ้งกินใจสุดๆ! เธอยังจำคำพูดตอนท้ายที่ชิวชิวกุมมือเอสแล้วพูดออกมาได้ไหม สมแล้วที่เป็นชิวชิว ‘ฉันโหยหาความรัก แต่ฉันรักอิสรภาพยิ่งกว่า ฉันยอมตายอย่างเป็นอิสระ ดีกว่าต้องอยู่อย่างถูกจองจำ’ ท่อนนี้ฉันจดไว้หมดแล้ว จะเอาไปใช้ตอนคุมโต๊ะที่ร้าน”

“เอสเองก็อินกับบทมากนะ นายสังเกตสายตาที่เอสมองชิวชิวตอนท้ายหรือเปล่า ในความสิ้นหวังแฝงไปด้วยความรันทด ทั้งที่อาลัยอาวรณ์ขนาดนั้น แต่ปากกลับยังดื้อรั้นเหมือนเดิม ราวกับเจียเจียเดินออกมาสู่โลกความจริงเลย!”