บทที่ 478 ฉันอยู่ที่นี่ไปได้ทั้งชีวิตเลย!

“หางของเธอมันยาวไปหน่อยไหม เดินๆ อยู่จะไม่เหยียบเอาเหรอ”

“สะบัดสองที สะบัดอีกสองที ดี! ท่านี้แหละ จำองศาเมื่อกี้ไว้นะ ต่อไปเวลาสะบัดหางต้องได้องศาประมาณนี้ อย่าเอาแต่กวาดไปกวาดมาบนพื้นเหมือนไม้กวาด จิ้งจอกบ้านไหนปล่อยหางลากพื้นทุกวัน นึกว่าตัวเองเป็นหมาป่าหรือไง”

“หมาป่าสีเทาตัวนั้นน่ะ ฉันพูดถึงเธอนั่นแหละ ไม่มีหางก็ใช่ว่าจะกระโดดโลดเต้นแบบนั้นได้นะ หูเบี้ยวหมดแล้ว จัดให้ตรงหน่อย เถ้าแก่ใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้าเถ้าแก่มาเห็นเข้าจะดูเป็นยังไง”