บทที่ 482 อาจารย์หวังผู้เปี่ยมล้นด้วยบุญบารมี

อาจารย์หวังผู้เปี่ยมด้วยบุญญาบารมีกำลังจรดพู่กันเขียนลงบนกระดาษอย่างขะมักเขม้น

เขาขมวดคิ้ว จ้องมองภาพผังดวงชะตาที่ทั้งเจียงฉีและเจียงปิงดูไม่ออกอยู่ร่วมนาที ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก “ไม่ได้มีความรักมาพักใหญ่แล้วใช่ไหมล่ะ?”

เจียงปิงตาเป็นประกาย น้ำเสียงเลื่อมใสศรัทธาทันที “ใช่เลยค่ะอาจารย์ สองปีมานี้มัวแต่วุ่นกับการหาเงินจนไม่มีเวลาไปรักใครเลย ฉันยังแอบคิดอยู่เลยว่า ตอนอยู่มหาวิทยาลัยมีแฟนบ่อยเกินไปจนใช้โควตาดวงความรักในชีวิตหมดเกลี้ยงแล้วหรือเปล่า แล้วต่อไปนี้ยังจะหาหนุ่มหล่อๆ มาเป็นแฟนได้อีกไหมคะ? ก็แหม ตอนนี้ฉันรวยขนาดนี้แล้ว ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วด้วยนี่นา เกิดพวกเขาไม่ได้หวังในความสวยของฉัน แต่จ้องจะฮุบเงินฉันขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ?”