ตอนที่ 1141 ไม่เหมือนภาพในวันวานอีกต่อไป

"จะเอายังไงดีครับ" เหอฮ่าวเฉิงก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

ฟู่หงเซิงก้มหน้าคิดเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนเข้าไปในลานบ้าน "ไปบอกอาจารย์ของเธอทีว่า ฉันแซ่ฟู่!"

ภายในห้องปีกเรือนที่หันรับแสงแดดของบ้านชั้นเดียวในลาน ชายวัยสี่สิบเศษคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือเก่าคร่ำ ในมือประคองหนังสือเย็บกี่กระดาษเหลืองกรอบเล่มหนึ่งพลางก้มหน้าอ่าน ชายผู้นั้นตัดผมเกรียน แก้มตอบเรียว คิ้วเชิดขึ้น ดวงตาโตเป็นประกายสว่าง หางตามีริ้วรอยจาง ๆ สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง สวมเสื้อนวมสีเทาเข้มแบบผ่าอก ท่อนล่างเป็นกางเกงนวมสีเดียวกัน ส่วนที่เท้าสวมรองเท้าผ้าสีดำ