ตอนที่ 140 เป็นไข้

จางจื้อหยางมองรอยเท้าเป็นแนวยาวที่จางจื้อหงทิ้งไว้บนพื้นหิมะแล้วถอนหายใจออกมา แม้ตั้งแต่เด็กจนโตพี่ชายจะชอบก่อเรื่อง แต่เขารู้แก่ใจดีว่าพี่ชายไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลย

แต่ตอนนี้พี่กำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ลมหนาวพัดกรูเข้ามาวูบหนึ่ง จางจื้อหยางสั่นสะท้านไปทั้งตัว อากาศหนาวเหน็บเกินทน เขาหดคอแล้ววิ่งขึ้นตึกไป

เงาร่างของจางจื้อหยางเพิ่งจะลับหายเข้าไปในประตูตึก จางจื้อหงก็เดินออกมาจากเงามืดตรงหัวมุมตึก เขาเงยหน้ามองหน้าต่างห้องที่มีแสงไฟสว่าง ขอบตารื้นแดงขึ้นมาเล็กน้อย