ตอนที่ 149 โอกาสศึกษาดูงาน

พอขาใหญ่ทั้งสองคนจากไป ตลาดนัดก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เมื่อไม่มีคนสองกลุ่มมาส่งเสียงเอะอะโวยวาย บรรดาพ่อค้าแม่ค้าก็เริ่มกลับมาวุ่นวายกับการค้าขายของตัวเองตามเดิม เดิมทีมาเดินตลาดนัดก็เพื่อหาเงินอยู่แล้ว ตลาดนี้สรุปแล้วเป็นของใคร ใครจะมาคุม พวกเขาไม่อยากไปเปลืองสมองคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที พี่หู่ก็เดินขาสั่นพั่บๆ ออกมาจากประตูร้าน สีหน้าเขาดูเหมือนแม่แท้ๆ เพิ่งตาย แม้แต่รอยแผลเป็นบนหน้าก็ยังแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาอยู่หลายส่วน

กว่าจะเดินมาถึงในตลาดได้ พี่หู่ก็โบกมือเรียกลูกน้อง