ตอนที่ 242 อาการเจ็บขาเรื้อรังสิบปี

ทั้งสี่คนในห้องเงียบไปพักใหญ่ กู้โยวดูออกว่าเถียนเซิ่งลี่ท้อแท้สิ้นหวังจริง ๆ และเธอยังดูออกอีกว่าสิ่งที่ทำให้เขาหมดกำลังใจไม่ใช่ความยากจนของหมู่บ้าน แต่เป็นน้ำใจคนในหมู่บ้านต่างหาก

"ลุงคะ หนูรู้ว่าในใจลุงขมขื่น แต่คนที่มีการศึกษาในหมู่บ้านเรามีอยู่แค่นั้น ถ้าลุงไม่เป็นผู้ใหญ่บ้านต่อไป หมู่บ้านนี้ก็คงไม่มีทางรอดแล้วค่ะ" กู้โยวกล่าว

"ฉันจะเขียนจดหมายไปที่อำเภอ ดูซิว่าเบื้องบนจะส่งคนที่มีความสามารถมาเป็นผู้ใหญ่บ้านให้หมู่บ้านเราได้ไหม พูดกันตามตรงนะ ฉันมันมีแต่ความรู้งู ๆ ปลา ๆ แต่ความสามารถมีจำกัดจริง ๆ เป็นผู้ใหญ่บ้านมาห้าปี หมู่บ้านไม่กระเตื้องขึ้นสักนิด มีแต่ทำให้ตัวเองกับลูกเมียต้องลำบากยากเข็ญไปด้วย มันไม่ใช่เรื่องที่จะทนไปได้ตลอดหรอก หากได้ผู้ใหญ่บ้านที่มีความสามารถมาแทน บางทีอาจเป็นเรื่องดีสำหรับหมู่บ้านเราก็ได้!"