ตอนที่ 683 ขาเป๋จริง ๆ แล้ว

ตอนนั้นเอง ประตูก็ดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก กู้โยวซึ่งมีสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มทนเดินเข้ามา

"พี่จื้อหง พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ พี่ต้องรู้นะว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เมืองเหลียงซิ่วของเราถึงจะพูดยังไงก็เป็นแค่เมืองเล็ก ๆ เทียบกับเมืองใหญ่อย่างหยางเฉิงหรือจิงเป่ยไม่ได้เลย จิตใจคนยากแท้หยั่งถึงมาแต่โบราณ สถานที่แบบนี้คนชั่วย่อมมีเยอะเป็นธรรมดา อย่าว่าแต่พี่เลย ตำรวจที่นี่ก็ยังทำอะไรคนพวกนี้ไม่ได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ"

จางจื้อหงเห็นกู้โยวต้องลากสังขารอันอ่อนแอมาคอยปลอบเขา ในใจก็รู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง เขารีบลุกขึ้นไปช่วยเฮ่อเผิงกังพยุงเธอเข้ามานั่งลง