ตอนที่ 733 ต่างคนต่างแสดงความคิดเห็น

ไป๋เสวี่ยไม่รีบร้อน เธอจิบน้ำชาให้ชุ่มคอก่อน แล้วจึงเอ่ยขึ้น "ถ้าฉันจำไม่ผิด น่าจะเมื่อสามปีก่อนค่ะ ที่นั่นของพวกเรารับเด็กอายุราวสิบสามสิบสี่ปีคนหนึ่งมารักษา ที่น่องของเด็กคนนี้มีแผลฝีพิษขนาดใหญ่ขึ้นอยู่ ปากแผลเน่าเปื่อยจนมองเห็นกระดูกหน้าแข้ง ตอนนั้นพวกเรานึกว่าเป็นแผลประเภทฝีเกาะกระดูก จึงใช้วิธีรักษาแบบฝีเกาะกระดูก โดยเริ่มจากเฉือนเนื้อเน่าที่ปากแผลออกจนหมด แม้แต่กระดูกก็ขูดออกไปชั้นหนึ่งด้วยค่ะ"

ไป๋เสวี่ยหยุดไปนิดแล้วจิบชาอีกคำ ก่อนจะเล่าต่อ "จากนั้นก็ใช้ยาสมานแผลฝีประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีของหมอท่านหนึ่งในหมู่พวกเราโรยลงบนแผล แล้วพันผ้าพันแผลไว้ค่ะ"

"ตอนที่ล้างทำความสะอาดแผลในตอนนั้น สีหน้าของหมอท่านนั้นก็ไม่ค่อยสู้ดีแล้วค่ะ เพราะการชำระแผลมีกฎที่รู้กันดีอยู่ว่า ต้องกรีดจนเห็นเนื้อมีเลือดซึมออกมาถึงจะใช้ได้" ไป๋เสวี่ยพูดพลางหันไปมองโจวซง "ทว่าอาการของเด็กคนนั้นในตอนนั้นคล้ายกับเคสที่คุณหมอโจวเจอเลยค่ะ หมอของเราเฉือนเนื้อออกไปเกือบชั่งกว่าๆ แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเลือดไหลออกมาเลย ตอนที่เฉือนเนื้อ เด็กคนนั้นไม่ร้องไห้ไม่งอแง ราวกับเนื้อที่ถูกเฉือนไม่ใช่เนื้อของตัวเองอย่างนั้น ขนาดพวกเราที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ยังรู้สึกเจ็บแทน แต่เด็กคนนั้นกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิดเดียวค่ะ"