ตอนที่ 332 ต่อจากนี้ คือช่วงเวลาตอบแทนบุญคุณ!

โดยเฉพาะซานซานกับพวกจ้าวเจี๋ย เมื่อเห็นข้อมือของหลี่ฟู่กุ้ยยังพันผ้าคล้องคอไว้ ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสารเวทนาจนยิ้มไม่ออก เพราะนี่คือบาดแผลที่ได้รับมาเพื่อช่วยชีวิตพวกตนแท้ ๆ

เมื่อได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพยกย่องและจริงจังถึงเพียงนี้ หลี่ฟู่กุ้ยก็เริ่มประหม่า มือสั่นเทาเล็กน้อย ทว่ายังคงยิ้มพลางกล่าวว่า "จริง ๆ พวกผมก็แค่คนธรรมดา ไม่ได้เก่งกาจไปกว่าพวกหวังหย่งกุ้ยสักเท่าไหร่หรอก แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องพูด พวกเราสามคนอาศัยพี่ผมคอยค้ำฟ้าไว้ ถ้าไม่มีเขา ผมกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็คงเป็นแค่ลิงแค่อุรังอุตังในสวนสัตว์ เป็นพี่ผมที่พาพวกเราบุกตะลุยเข้าป่า ขอแค่มีเขาอยู่ พวกเราก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ตอนสู้กับหมาป่า พี่ผมก็บาดเจ็บ หนักกว่าผมตั้งเยอะ อย่างไรในใจผม... ไม่ว่าฝูงหมาป่า เสือหรือเสือดาว ขอแค่มีพี่ผมอยู่ ผมก็ไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว ลุยอย่างเดียวก็พอ"

หลี่ฟู่กุ้ยพูดถึงตรงนี้ก็ลุกพรวดเดินมาตรงหน้าเฉินเล่อ ยื่นมือจะเปิดเสื้อของเขาเพื่อดูบาดแผล เฉินเล่อรีบใช้มือดันออก กล่าวอย่างขัดเขินว่า "พอเถอะน่า ไม่ใช่เรื่องน่าอวดอะไรสักหน่อย"