ตอนที่ 423 เงิน... หายงั้นเหรอ!

นี่มันเงินตั้งสองพันกว่าหยวนเชียวนะ! แค่ต้นทุนสั่งของก็กินไปครึ่งหนึ่งแล้ว ยังไม่นับค่าเช่าแผงรายเดือนกับค่าน้ำค่าไฟอีก ถ้าหายไปจริงๆ ก็เท่ากับว่าที่ตรากตรำเหนื่อยยากมาตลอดช่วงก่อนปีใหม่นี้สูญเปล่าทั้งหมด!

ใกล้จะสิ้นปีรอมร่อ บรรดาผู้หญิงผู้ชายในตำบลต่างก็ยอมควักกระเป๋าจับจ่าย มีทั้งซื้อผ้าตัดเสื้อนวมตัวใหม่ให้ลูก ทั้งซื้อเสื้อไหมพรมตัวใหม่ให้ตัวเอง แม้แต่แบบเก่าที่ค้างสต็อกอยู่ก้นโกดังมาสามปีก็ยังโละขายไปได้เกือบเกลี้ยง เดิมทีตั้งใจว่าจะเก็บเงินก้อนนี้ไว้รักษาขาของลูกชาย คราวนี้พังไม่เป็นท่าเสียแล้ว

ต้นฤดูใบไม้ผลิก็ต้องจ่ายค่าเช่าแผง ขาของลูกชายก็ผัดผ่อนไม่ได้อีก หลินไห่เยี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ น้ำตาหยดแหมะๆ ตกลงบนพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบจนแข็งกระด้าง "ถ้าเงินหายไปจริงๆ ปีใหม่นี้คงไม่ต้องอยู่กันแล้ว... เงินนี่อุตส่าห์ขายล้างสต็อกมาได้แท้ๆ หลังปีใหม่ทั้งเงินสั่งของ เงินค่าเช่าแผง อย่างไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน?"