ตอนที่ 134 เหนื่อยจนแทบขาดใจ

"ความสุขความทุกข์ของมนุษย์เราไม่ได้เชื่อมถึงกัน แต่ความโลภกับความหื่นนั้นเหมือนกันหมดทุกคน" ฉู่ซุ่นรำพึงออกมา ทำไมถึงบ่นแบบนี้น่ะหรือ ก็เพราะหลังจากที่อวี๋หมิงเจี๋ยโดนเขาสั่งสอนไป เธอก็ซึมกะทือไปทั้งวัน แน่นอนว่าเธอไม่ได้อู้หรือประท้วงเงียบ ยังคงกระตือรือร้นทำงานเป็นอย่างดี แค่อารมณ์หม่นหมองอย่างเห็นได้ชัดเท่านั้นเอง

ฉู่ซุ่นไม่ได้มีนิสัยชอบปลอบใจคนอื่นอยู่แล้ว พูดให้ตรงกว่านั้นคือ ถ้าไม่ใช่เพราะอวี๋หมิงเจี๋ยเป็นรุ่นน้องสถาบันเดียวกันที่เป่ยอิ่ง แถมยังต้องประหยัดเวลาด้วยแล้ว ฉู่ซุ่นคงไม่ยอมเปลืองน้ำลายพูดมากขนาดนั้นตั้งแต่แรก

จากนั้นหวังเซียวก็คอยตามปลอบอวี๋หมิงเจี๋ยเกือบทั้งวัน แน่นอนว่าที่ฉู่ซุ่นบ่นเมื่อครู่ไม่ได้หมายความว่าหวังเซียวโลภมากหรือหื่นกามหรอก แค่รำพึงรำพันไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น