ตอนที่ 169 หนึ่งในฉากจบที่ดีที่สุด

"การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่วันแล้ววันเล่า จะทำให้เธอคิดว่าที่นี่คือศูนย์กลางของโลก เธอจะเชื่อมั่นว่าทุกสิ่งจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่ถ้าเธอจากไปสักปีสองปี เมื่อเธอกลับมา ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เธอจะพบว่าทุกสิ่งผันผ่านจนไม่เหลือเค้าเดิม สิ่งที่เป็นของเธอล้วนสูญสลายหายไปหมดแล้ว"

อัลเฟรโดบอกกับโตโต้ว่านี่ไม่ใช่บทภาพยนตร์ ชีวิตจริงมันยากกว่าภาพยนตร์มากนัก เขาจึงอยากให้โตโต้ไปโรมเพื่อทำความฝันของตนให้เป็นจริง

หลังจากโตโต้ได้ฟังคำพูดของอัลเฟรโด เขาก็ช่วยแต่งตอนจบของนิทาน "ทหารกับเจ้าหญิง" ต่อ โตโต้บอกว่าเหตุผลที่ทหารยอมเดินจากไปในวันที่เก้าสิบเก้า เป็นเพราะหากครบหนึ่งร้อยวันแล้วเจ้าหญิงไม่รักษาสัญญา ทหารคงต้องหัวใจสลายตาย ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด จึงเลือกจากไปในวันที่เก้าสิบเก้า อีกทั้งยังทำให้เจ้าหญิงจดจำได้ตลอดไปว่าเคยมีคนคนนี้อยู่