ตอนที่ 592 นี่คืออิสรภาพ!

แอนดี้ "นักดนตรี" ผู้พ้นโทษขังเดี่ยวกลับมากินข้าวที่โรงอาหารอีกครั้ง เมื่อเพื่อนร่วมคุกถามว่ามันคุ้มกันไหม แอนดี้ตอบรับอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เฮย์วูดกับเพื่อนนักโทษคนอื่นต่างรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของห้องมืดเป็นอย่างดี แต่แอนดี้บอกว่าเขามีดนตรีเป็นเพื่อน ทั้งในสมองและในก้นบึ้งหัวใจ เสียงสวรรค์เหล่านี้คือสิ่งที่พวกผู้คุมไม่มีวันพรากไปได้

จริงทีเดียว เมื่อเทียบกับโบกส์ที่เดินออกจากห้องมืดด้วยสายตาเหม่อลอยเหมือนวัชพืชที่ถูกขยี้จนแหลกเหลว แม้แอนดี้จะมีหนวดเครารุงรัง แต่แววตากลับเปล่งประกายเจิดจ้า นี่คือความแข็งแกร่งจากภายใน