ตอนที่ 99 แผนนี้เด็ดขาดไปเลย!

สามหัวข้อนั้นประกอบด้วย "Young For You" กับ "ระดับภาษาอังกฤษของสวี่เยี่ย"

ส่วนหัวข้อสุดท้ายค่อนข้างจะไร้สาระเอาฮา มีชื่อว่า "ระดับการศึกษาของมหาวิทยาลัยอานเฉิง"

สองหัวข้อแรกยังนับว่าพูดคุยเรื่องเพลงอยู่ แต่หัวข้อสุดท้ายนี่ชาวเน็ตเล่นมุกแซวกันล้วนๆ

ต้องรู้ก่อนว่า ครั้งที่แล้วที่สวี่เยี่ยโดนสาดโคลน มหาวิทยาลัยอานเฉิงถึงขั้นออกตัวมาส่งแรงใจช่วยสวี่เยี่ยโดยเฉพาะ

ตอนนี้พอสวี่เยี่ยพ่นภาษาอังกฤษสำเนียงสุดเพี้ยนออกมาเต็มปาก ชาวเน็ตก็รีบแห่กันไปคอมเมนต์ใต้ไมโครบล็อกของมหาวิทยาลัยอานเฉิงทันที

"มหาวิทยาลัยอานเฉิง รีบออกมาพูดอะไรหน่อยสิ บอกไปเลยว่าภาษาอังกฤษของสวี่เยี่ยไม่ได้เรียนมาจากที่นี่!"

"ไม่นึกเลยว่ามาตรฐานการสอนของพวกคุณจะแย่ขนาดนี้ ฉันจะฉีกใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของมหาวิทยาลัยอานเฉิงทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ!"

"พี่ชายตื่นก่อน นายสอบไม่ติดหรอก"

เรื่องนี้ทำเอาอาจารย์และนักศึกษาประจำศูนย์สื่อนิวมีเดียของมหาวิทยาลัยอานเฉิงพากันมึนตึ้บ

ยุคนี้เป็นยุคอินเทอร์เน็ต บัญชีทางการบนไมโครบล็อกของสถาบันอย่างมหาวิทยาลัยอานเฉิงย่อมมีฝ่ายดูแลโดยเฉพาะ ซึ่งนี่ก็เป็นหน้าต่างบานใหญ่ที่ทางมหาวิทยาลัยใช้สื่อสารกับภายนอก

ครั้งล่าสุดที่ไมโครบล็อกของมหาวิทยาลัยอานเฉิงคึกคักขนาดนี้ ก็เพราะโพสต์ไมโครบล็อกเกี่ยวกับสวี่เยี่ยไปโพสต์หนึ่ง

คิดไม่ถึงว่าคราวนี้จะกลับมาคึกคักอีกแล้ว และยังคงเป็นเพราะสวี่เยี่ยเหมือนเดิม

กลางดึกดื่น นักศึกษาที่รับผิดชอบดูแลไมโครบล็อกมองการแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาทีละอันบนหน้าจอมือถือจนเหวอไปหมด

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย มหาวิทยาลัยเรามีประเด็นอะไรในสังคมเหรอ หรือว่ามีข่าวด้านลบอะไรหลุดออกไปหรือเปล่า"

ปกติแล้วไมโครบล็อกทางการของมหาวิทยาลัยจะเรื่อยๆ มาเรียงๆ ไม่ว่าจะเป็นยอดไลก์ คอมเมนต์ หรือยอดแชร์ ล้วนน้อยมากทั้งนั้น

ไมโครบล็อกทางการของมหาวิทยาลัยทั่วประเทศก็คล้ายๆ กันหมดนั่นแหละ

นักศึกษาคนนั้นเปิดแอปพลิเคชันขึ้นมา แล้วตรวจดูข้อความหลังบ้าน

"ที่แท้ก็เพราะสวี่เยี่ยเหรอ ผลการเรียนของสวี่เยี่ยน่าจะไม่แย่นี่นา ทำไมมีแต่คนพูดถึงภาษาอังกฤษสำเนียงสุดเพี้ยนของเขาล่ะ ขอลองฟังเพลงนี้ดูหน่อยซิ"

เขาเปิดไมโครบล็อกขึ้นมา บัญชีทางการของคอนเสิร์ตเส้นทางสายไหมได้อัปโหลดคลิปการแสดงบนเวทีของสวี่เยี่ยลงบนไมโครบล็อกแล้ว สามารถกดดูได้โดยตรง

พอฟังจบ เพื่อนนักศึกษาคนนี้ก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

"ฉิบหายแล้ว ลืมไวยากรณ์ที่ถูกต้องไปหมดเลย"

เขาไม่รอช้า รีบรายงานเรื่องนี้ให้อาจารย์ประจำศูนย์สื่อนิวมีเดียทราบทันที

ฉินฮ่าวปัวเป็นหัวหน้าผู้ดูแลศูนย์สื่อนิวมีเดียของมหาวิทยาลัยอานเฉิง อันที่จริง คืนนี้เขาได้ดูไลฟ์สดของคอนเสิร์ตเส้นทางสายไหม และฟังการแสดงของสวี่เยี่ยไปตั้งนานแล้ว

ทว่าเขากลับคาดไม่ถึงว่า ตอนนี้พวกชาวเน็ตสายปั่นพวกนี้จะสร้างหัวข้อขึ้นมา แถมยังดันหัวข้อนี้จนติดเทรนด์ไปแล้วอีกต่างหาก

มาตรฐานการศึกษาของมหาวิทยาลัยอานเฉิงนั้น ย่อมไม่มีข้อกังขาอยู่แล้ว

ยังดีที่งานรับสมัครนักศึกษาใหม่ของปีนี้เสร็จสิ้นไปแล้ว ไม่อย่างนั้นฉินฮ่าวปัวคงต้องปวดหัวว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อการรับนักศึกษาหรือไม่

ขณะนั่งอยู่บนโซฟาที่บ้าน ฉินฮ่าวปัวมองข้อความที่นักศึกษาส่งมาบนโทรศัพท์มือถือพลางครุ่นคิดในใจ

แม้เขาจะเป็นอาจารย์ แต่หลายปีที่บริหารสื่อนิวมีเดียมานี้ เขาก็สั่งสมประสบการณ์ไว้พอตัว

ในเมื่อการติดเทรนด์ครั้งนี้เป็นแค่เรื่องที่พวกชาวเน็ตสายฮาเอาไว้เล่นสนุกกัน งั้นก็ปล่อยให้พวกชาวเน็ตว่ากันไปเถอะ

บางครั้ง การเข้าถึงชาวบ้านติดดินบ้างก็นับเป็นเรื่องดี

ฉินฮ่าวปัวคุยกับนักศึกษาไปสองสามประโยค กำชับข้อควรระวังต่างๆ

จากนั้นเขาก็โทรศัพท์หารองอธิการบดี พอยกหูคุยสายนี้เสร็จ ฉินฮ่าวปัวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาต้องการขอความเห็นชอบจากรองอธิการบดี บางเรื่องเขาไม่อาจตัดสินใจโดยพลการได้

เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว ฉินฮ่าวปัวก็ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มย่อยของศูนย์สื่อนิวมีเดีย

"วันนี้พวกเราลองติดต่อเพื่อนๆ ของแต่ละคนดูหน่อยนะ มาร่วมกันร้องเพลงใหม่เพลงนี้ของสวี่เยี่ย แล้วพรุ่งนี้ปล่อยคลิปร้องคัฟเวอร์ออกมาเลย"

"อาจารย์ฉินครับ ไม่น่าเป็นไปได้หรอกครับ เพลงนี้เป็นเพลงภาษาอังกฤษ ร้องยากออกครับ"

"นั่นสิคะอาจารย์ จะให้ลงคลิปพรุ่งนี้มันกระชั้นชิดเกินไปหน่อย ขอเวลาพวกเราอีกสักสองสามวันเถอะค่ะ"

เหล่านักศึกษาต่างพากันส่งข้อความตอบกลับ

ฉินฮ่าวปัวเป็นอาจารย์ที่ไม่มีมาดถือตัว และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกศิษย์ ไม่อย่างนั้นพวกนักศึกษาคงไม่กล้าพูดกับอาจารย์แบบนี้

ฉินฮ่าวปัวไม่ได้พูดอะไร เพียงส่งสติกเกอร์หน้ายิ้มสีเหลืองใส่แว่นกันแดดไปรูปหนึ่ง จากนั้นก็พิมพ์ข้อความหนึ่งแถวส่งตามไป

"ฉันมีข้อเสนอแนะให้พวกเธอ ร้องไปตามสบายเลย ชวนเพื่อนมาเพิ่มอีกหลายๆ คน ร้องออกมาเป็นแบบไหนก็แบบนั้น ยิ่งร้องได้ห่วยแตกเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ยิ่งสำเนียงไม่เป๊ะเท่าไหร่ก็ยิ่งเข้าท่า"

"???"

ในกลุ่มแชตเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและสติกเกอร์หน้าสงสัยโผล่ขึ้นมาเป็นพรึบ

นักศึกษาพวกนี้ยังไม่เคยออกสู่สังคม ในใจจึงมีจิตใต้สำนึกว่าต้องร้องเพลงนี้ออกมาให้ดีที่สุด และควรใช้หลักไวยากรณ์กับการออกเสียงที่ถูกต้องตามมาตรฐาน

พอฉินฮ่าวปัวชี้แนะแบบนี้ ทุกคนก็พลันตาสว่างในทันที

"อาจารย์ครับ ผมบรรลุแล้ว"

"ท่านปรมาจารย์ หนูบรรลุแล้วค่ะ"

"ท่านปรมาจารย์ฉิน ผมเก็ทแล้วครับ"

เหล่านักศึกษาเริ่มพิมพ์ข้อความล้อเลียนตามน้ำกันเป็นทิวแถว

"เอาละ ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยอัดเสียง วันนี้แค่นัดแนะคนให้ครบก็พอ" ฉินฮ่าวปัวตอบกลับ

นักศึกษาทุกคนต่างตื่นเต้นกันสุดขีด

ในที่สุดก็จะได้เล่นมีมของสวี่เยี่ยอย่างเปิดเผยเสียที แถมยังได้ใช้แอ็กเคานต์ทางการบนไมโครบล็อกของมหาวิทยาลัยอานเฉิงอีกต่างหาก

การเอารถหลวงมาขับเล่นส่วนตัวนี่มันสะใจชะมัด!

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงเรื่องระดับภาษาอังกฤษของสวี่เยี่ยอยู่นั้น เจ้าตัวก็สวมหน้ากากอนามัยกับแว่นตากันแดด พรางตัวมิดชิดมายืนอยู่หน้าร้านชานมไข่มุกเรียบร้อยแล้ว

เพียงแต่ว่า ในมือของเขากลับหิ้วกระบอกน้ำเก็บความร้อนไว้ถึงหกใบ

กระบอกน้ำเก็บความร้อนเหล่านี้ยังเป็นแบบทึบแสงสำหรับเด็ก ด้านนอกมีหลากสีสัน ทั้งสีฟ้า สีชมพู สีเขียว สีม่วง และสีอื่นๆ แถมยังมีลวดลายน่ารักอย่างลูกแมวหรือลูกกระต่ายประดับอยู่ด้วย

กระบอกน้ำเก็บความร้อนทั้งหกใบหน้าตาไม่ซ้ำกันเลยสักอัน

กระบอกน้ำประเภทนี้มีฝาปิดแบบสปริง กดปุ่มปุ๊บฝาก็จะเด้งเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ ด้านในมีหลอดดูดในตัว และยังมีสายสะพายไว้คล้องตัวได้อีก

กระบอกน้ำเก็บความร้อนพวกนี้คือสิ่งที่สวี่เยี่ยสั่งให้เจิ้งอวี่ไปกว้านซื้อมา ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วค่อยเอามาส่งให้เขา

แม้เจิ้งอวี่จะไม่รู้ว่าสวี่เยี่ยจะเอาของพรรค์นี้ไปทำอะไร แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี

สวี่เยี่ยเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ พนักงานจำเขาไม่ได้ จึงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ"

"ชานมหกแก้วครับ..."

สวี่เยี่ยร่ายรายละเอียดระดับความหวานและท็อปปิ้งของชานมที่สาวๆ วงหยวนชี่เส้าหนี่ว์สั่งไว้ให้พนักงานฟังรอบหนึ่ง

หลังจากคีย์ออร์เดอร์เสร็จ พนักงานก็ยิ้มถาม "ต้องการรับอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ"

จังหวะนั้นเอง สวี่เยี่ยก็วางกระบอกน้ำเก็บความร้อนทั้งหกใบลงบนเคาน์เตอร์

"ช่วยเทชานมใส่ลงไปในนี้ให้ผมทีครับ"

พนักงานถึงกับยืนอึ้ง

ลูกค้าอีกสองสามคนที่ต่อคิวอยู่ด้านหลังสวี่เยี่ยก็พากันเหวอไปตามๆ กัน

โดยเฉพาะลูกค้าคนข้างหลังสุด ถึงขั้นก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากสวี่เยี่ยไว้หนึ่งเมตรทันที

พนักงานถามย้ำ "คุณลูกค้าแน่ใจนะคะว่าจะให้ใส่ในนี้จริงๆ"

สวี่เยี่ยตอบ "ใช่ครับ เทใส่ลงไปในนี้เลย"

"ได้ค่ะคุณลูกค้า ทางเราจะจัดการใส่ลงในกระบอกน้ำให้นะคะ" พนักงานกล่าว

แม้ตั้งแต่โตมาเธอจะไม่เคยเจอลูกค้าคนไหนเรียกร้องอะไรพิลึกแบบนี้มาก่อน แต่ในเมื่อลูกค้าต้องการ ทางร้านก็พร้อมจะบริการตามใจ

หลังจากกรอกชานมใส่กระบอกน้ำเสร็จเรียบร้อย สวี่เยี่ยก็เดินทางกลับมายังหลังเวทีคอนเสิร์ตเส้นทางสายไหม

คอนเสิร์ตเส้นทางสายไหมยังไม่จบลง ทว่าการแสดงของวงหยวนชี่เส้าหนี่ว์เสร็จสิ้นไปแล้ว

สาวๆ หลายคนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือแก้เบื่อกันอยู่ตรงนั้น

พอพวกเธอเห็นสวี่เยี่ยเดินเข้ามา ต่างก็พากันลุกพรวดแล้วพุ่งตัวเข้ามาหา ราวกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่เห็นเจ้าของกลับบ้านไม่มีผิด

ภาพนั้นทำเอาผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับงุนงง

สวี่เยี่ยไปสนิทสนมกับวงหยวนชี่เส้าหนี่ว์ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

สวีหนานเจียขยับเข้ามาใกล้สวี่เยี่ยแล้วกระซิบถามเสียงเบา "ชานมล่ะ"

สวี่เยี่ยยกกระบอกน้ำเก็บความร้อนในมือขึ้นมาเขย่าเบาๆ

"อยู่ในนี้หมดแล้ว"

สวีหนานเจียจ้องมองกระบอกน้ำเก็บความร้อนตาค้าง ปากน้อยๆ อ้ากว้างด้วยความตกตะลึงทันที

เอาชานมใส่ไว้ในกระบอกน้ำเก็บความร้อนเนี่ยนะ

แผนนี้มันโคตรจะล้ำเลยนี่หว่า!