ตอนที่ 122 ข่าวดีครั้งใหญ่จากสำนักการรถไฟประจำเมืองเอก

พอทางสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกยอมโอนอ่อนผ่อนตาม สิ่งแรกที่อวี๋ซือหยาต้องกังวลก็คือกำลังการผลิต ผลิตภัณฑ์อาหารเป็ดชิงเหอไม่เหมือนสินค้าชนิดอื่นที่ต้องการเท่าไรก็ผลิตออกมาได้ทันที เพราะเป็ดตั้งแต่ฟักออกจากไข่จนโตเต็มวัยมีวงจรระยะเวลาของมัน พวกเขาไม่อาจเสกเป็ดออกมาจากความว่างเปล่าได้ จึงต้องเตรียมการล่วงหน้าให้พร้อม

ดังนั้นพอกลับมาถึง สิ่งแรกที่เธอต้องทำก็คือโทรศัพท์หาเสี่ยวหลี่

พอต่อสายติด อวี๋ซือหยาก็เอ่ยถามสถานการณ์ในโรงงานก่อน "หลังปีใหม่มานี้ การดำเนินงานในโรงงานราบรื่นดีใช่ไหมคะ"

จริงอย่างที่คิด ได้เงินเข้ากระเป๋าเท่าไรนั่นแหละคือวิธีสร้างแรงจูงใจที่ตรงจุดที่สุด การเขียนเช็คปากเปล่าอะไรก็ไม่สู้การจ่ายเงินจริง ๆ ที่ช่วยกระตุ้นความกระตือรือร้นในการทำงานของคนงานได้ อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพร้อมให้คำมั่น "ดีค่ะ เธอบอกพวกคนงานนะว่า ขอเพียงผลประกอบการปีนี้ของเราสูงกว่าปีที่แล้ว โบนัสปลายปีของทุกคนก็จะไม่น้อยไปกว่าปีที่แล้ว โรงงานทำเงินได้ ย่อมไม่ปฏิบัติอย่างอยุติธรรมต่อสหายทุกคนที่สร้างคุณประโยชน์ให้แก่โรงงานแน่นอน"

"ผู้จัดการใหญ่อวี๋ คุณเป็นคนยังไง คนในโรงงานเราต่างรู้ดี วางใจเถอะครับ ผมจะดูแลโรงงานให้ดี" เสี่ยวหลี่กล่าวอย่างกระปรี้กระเปร่า