ตอนที่ 146 โอกาสใหม่ของผู้ประกอบการรายย่อย

วันที่ 5 สิงหาคม ปี 1979 เป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง ทว่ามติของทางมณฑลที่ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล กลับเปรียบเสมือนเสียงฟ้าร้องลั่นกลางท้องฟ้าโปร่ง ที่เข้ามาพลิกผันชะตาชีวิตของผู้คนนับไม่ถ้วน

เนื้อหาของมตินี้ระบุว่า รัฐบาลไม่คัดค้านการดำเนินกิจการของผู้ประกอบการรายย่อย อนุญาตให้คนหนุ่มสาวส่วนหนึ่งที่ยังหางานทำไม่ได้สามารถพึ่งพาตนเองได้ ทว่ายังคงมีข้อจำกัดอยู่บ้าง เช่น ควบคุมสินค้าขายปลีกให้อยู่ในจำนวนไม่เกินสองร้อยชิ้น ห้ามกักตุนเก็งกำไรจนราคาสูงเกินจริง และห้ามตั้งราคาสูงกว่าห้างสรรพสินค้าของรัฐ เป็นต้น

แม้จะบอกว่าไม่คัดค้าน แต่แท้จริงแล้วก็คือการสนับสนุนทางอ้อม แม้จะมีข้อจำกัดมากมายที่คอยควบคุมขนาดของพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยและอำนาจในการตั้งราคาอย่างเข้มงวด แต่นี่ก็เปรียบเสมือนการแง้มม่านผืนหนาทึบออกเป็นช่องแคบๆ ให้ผู้คนได้มองเห็นความเป็นไปได้ที่เปิดกว้างขึ้น

อวี๋ซือหยาทำเสียงทอดถอนใจยาวแล้ววางหนังสือพิมพ์ลง

ในที่สุดก็เห็นผลลัพธ์เสียที เรื่องนี้วุ่นวายกันมาเกือบเดือน ทั้งนายกเทศมนตรีเกาและลู่หมิงฮุ่ยต่างต้องแบกรับแรงกดดันอย่างมหาศาล โดยเฉพาะช่วงหลัง แม้เธอจะไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วม แต่ก็ได้ยินเลขาฯ สวี่เอ่ยถึงอยู่สองสามคำว่า เลขาฯ ฉินกับนายกเทศมนตรีเกาต้องวิ่งเต้นไปทางมณฑลวันเว้นวันเพื่อเรื่องนี้