ตอนที่ 161 อย่ามาขัดขวางผม

กว่าเสิ่นเหลียนจะข่มตาหลับได้ก็ล่วงเข้าดึกดื่น เขานั่งพิงหัวเตียง อาศัยแสงไฟสีส้มสลัวคอยพิศมองเค้าหน้าของคนที่นอนอยู่ข้างกายอย่างตั้งใจ

ตอนเด็กๆ ฉู่อี้หลานคงน่ารักมากแน่ๆ

ความทุกข์ทรมานแสนสาหัสเหล่านั้น หากไม่ใช่เพราะอาการเมามายจนหลุดปากในครั้งนี้ เสิ่นเหลียนก็คงได้แต่คาดเดาไปเรื่อย