ตอนที่ 175 ฟื้นแล้ว

ร่องรอยความหนาวเหน็บกรำศึกบนร่างฉู่อี้หลานยังไม่จางหาย ทั้งยังเจือกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ แสงไฟสว่างจ้าบนทางเดินส่องไปไม่ถึงตัวเขา ชายหนุ่มยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่หน้าห้องผ่าตัด

ปกติซุนปิ่งเฮ่อเป็นคนคารมดี พูดจาคล่องแคล่ว ทว่าเวลานี้กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เดิมทีเขาคิดว่าขอแค่เสิ่นเหลียนยังยืนอยู่ตรงนั้นได้อย่างปลอดภัย ทุกอย่างก็ถือว่าจบลงด้วยดีแล้ว