ตอนที่ 177 แกแพ้แล้ว

ฉู่อี้หลานลากเก้าอี้จากมุมห้องมานั่งลงตรงกลาง แสงและเงาทอดทับจนใบหน้าสว่างครึ่งมืดครึ่ง แต่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน สีหน้าของเขาก็ยังคงเรียบเฉยเสมอ

วัยเด็ก เขาเคยหวาดกลัวเหลือเกิน

ทว่ายิ่งร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา โทษทัณฑ์ที่ได้รับกลับยิ่งทารุณโหดร้าย ตอนที่ไล่ต้อนบีบคั้นจะฆ่าฉู่ฉางชีในตอนนั้น ก็ต้องอาศัยความเคียดแค้นที่ท่วมท้นเหนือความกลัวถึงจะทำสำเร็จได้ หรือแม้กระทั่งหนึ่งปีก่อนหน้าที่จะได้พบกับเสิ่นเหลียน เขาก็ยังคงสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเงามืดที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ