ตอนที่ 234 ขุนเขาและพฤกษา (สิบเอ็ด)

เมื่อก่อนเฝิงเย่ว์ซานยังไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าฉู่อี้หลานกับหนิงซือเสียนเท่าไร เพราะขืนทำคงโดนรุมซ้อมแน่

แต่โจวหยวนหลินนั้นต่างออกไป มักจะโดนเขากรอกหูเหมือน "สวดมนต์" ใส่อยู่บ่อยๆ

คนพรรค์นี้พอมีเรื่องน่ายินดีเข้าหน่อยก็ชอบพูดพล่ามซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ เรื่องขี้หมูราขี้หมายังขนาดนั้น นับประสาอะไรกับการสารภาพรักตั้งสามสิบสองครั้งกว่าจะสำเร็จ คราวนี้เลยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งสิ้น