บทที่ 1004 เสียงเพลงอันเสื่อมทราม

จางเสี่ยวหลงนึกถึงบทบรรยายตอนหนึ่งในสารคดีอ่าวโลมาขึ้นมาได้ เนื้อโลมาที่ถูกสังหารเหล่านั้น ส่วนหนึ่งถูกนำมาใช้บริโภค แต่เนื้อโลมาไม่สามารถนำมารับประทานได้ เพราะในเนื้อโลมามีสารปนเปื้อนที่เป็นอันตรายอย่างปรอทและแคดเมียมในระดับที่สูงมาก ซึ่งจะทำลายระบบประสาทของมนุษย์อย่างรุนแรง และสร้างความเสียหายที่ไม่อาจฟื้นฟูได้ คนบนเกาะประเทศนั้นที่อาศัยอยู่ใกล้อ่าวโลมา รู้อยู่แก่ใจว่ามีอันตรายเช่นนี้ แต่พวกเขากลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่บริโภคเอง แต่ยังส่งเนื้อพวกนี้เข้าไปในโรงเรียน เพื่อใช้เป็นเนื้อสัตว์เสริมโภชนาการให้เด็กๆ ในท้องถิ่นกินอีกด้วย สิ่งนี้ส่งผลให้เด็กจำนวนมาก เกิดความพิการที่ไม่อาจรักษาให้หายได้

ตอนนั้นจางเสี่ยวหลงรู้สึกสะเทือนใจมาก ไอ้พวกเวรจากประเทศหมู่เกาะพวกนี้ เวลาโหดเหี้ยมขึ้นมา แม้แต่ลูกหลานของชาติตัวเองก็ยังไม่ละเว้น สมกับเป็นชนชาติที่โหดเหี้ยมและประหลาดที่สุดในโลกจริงๆ

"โลมาเอ๋ยโลมา แกจงอาศัยอยู่ในทะเลผืนนี้อย่างสบายใจเถอะ จะไม่มีใครมาทำร้ายแกได้อีกแล้ว!" จางเสี่ยวหลงลูบหัวของโลมาเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเอง