บทที่ 1032 มัธยมปลายปีหนึ่งห้องเจี่ย

เมื่อครู่นี้ ตอนที่จางเสี่ยวหลงได้ยินคำว่าพี่หน้าบาก ในที่สุดเขาก็หันไปมองซูอินอินแวบหนึ่ง เพียงแวบเดียวนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง สีหน้าของซูอินอินดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อเทียบกับตอนที่พบเธอครั้งก่อนที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเบิกบาน ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว นอกจากนี้ รูปร่างของเธอดูผอมบางลงไปบ้าง เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงเดือนเศษ ซูอินอินคงไม่ได้ล้มป่วยด้วยโรคอะไรหรอกกระมัง?

"เสี่ยวหลง ที่คุณพูดมาเป็นเรื่องจริงรึเปล่า?" เมื่อหลี่เชี่ยนถูกชายในดวงใจเอ่ยชมเช่นนี้ บนใบหน้าที่เอียงอายก็ปรากฏรอยริ้วสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าลงต่ำเล็กน้อย

"ต้องเป็นเรื่องจริงสิ" จางเสี่ยวหลงไม่ได้พูดปด สิ่งที่เขาพูดล้วนออกมาจากใจจริง ซูอินอินเป็นชาวจีนโพ้นทะเลที่กลับมาตุภูมิ ในด้านการแต่งกายจึงไม่มีข้อกังขาหรือข้อห้ามใดๆ ถึงอย่างไรสถานะของเธอก็ประจักษ์ชัดอยู่ตรงนั้น คนอื่นจึงไม่สามารถหยิบยกเรื่องนี้มาวิพากษ์วิจารณ์ได้ เมื่อกลับมามองตำรวจหญิงคนสวยอย่างหลี่เชี่ยน แม้เธอจะแต่งกายเรียบง่าย ทว่าไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรือบุคลิกภาพส่วนตัว ล้วนไม่ได้ด้อยไปกว่าซูอินอินเลย หากเธอได้สวมใส่เสื้อผ้าที่ทันสมัย อาจจะดูดีกว่าซูอินอินขึ้นมาอีกขั้นเลยทีเดียว!