บทที่ 1077 มีเรื่องอยากจะขอร้องทุกคนสักหน่อย

"ผมเข้าป่าไปล่าหมูป่ามา แล้วก็เอาไปแลกอิฐกับกระเบื้องจากโรงเตาเผา ส่วนช่างก่ออิฐน่ะเหรอ สมาชิกในกองพลผลิตของพวกเราก็มาช่วยกันฟรีๆ แถมพวกต้าจ้วงก็ก่อกำแพงเป็น พวกเขาก็ช่วยกันสร้างบ้านด้วย..." เสิ่นหลางจะรับเงินจำนวนนี้ไว้ได้อย่างไร เขาคว้าข้อมือของจ้าวเยวี่ยตงไว้แน่น ไม่ให้ขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย ก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็น

จ้าวเยวี่ยตงเป็นทหารมาหลายปี ทั้งยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ที่แข็งแรงที่สุด พละกำลังในมือย่อมมีไม่ใช่น้อย แต่ในยามนี้ ข้อมือของเขาถูกเสิ่นหลางจับไว้ จะขยับเขยื้อนแม้เพียงมิลลิเมตรก็ยังทำไม่ได้ ในใจเขายิ่งรู้สึกตกตะลึงเป็นทวีคูณ รู้สึกเพียงว่าสหายรุ่นน้องตรงหน้าช่างดูลึกลับและหยั่งไม่ถึง หากให้เขาไปอยู่ในกองทัพ ก็ต้องเป็นตัวตนระดับราชาทหารอย่างแน่นอน

"พี่จ้าว ผมเข้าใจถึงความห่วงใยที่พี่มีต่อสหายหลี่ต้าจ้วงและอีกสามคน แต่พี่ก็ต้องนึกถึงความรู้สึกของผมบ้างสิครับ" เสิ่นหลางดึงเงินในมือของเขามา ยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเสี่ยวจ้าว แล้วส่งสัญญาณมือให้เสี่ยวจ้าว